Hemen ablam İlkay’ın, yeğenlerim Recebin ayak ucunda, Nurgül’ün sıcacık koynunda yatayım derim. Ben Adapazarı’nı depremde kaybettiğim sevdiklerimle hatırlar, anılarını tazeleyerek yaşarım. O yüzden dir ki benim için her yer Sakarya değildir.Mezar taşımın dikileceği tek şehir.Benim şehrim,bizim şehrimiz.Uzun zamandır Sakarya ile bağım kopmamakla beraber uzak yaşamayı kabullenmiş ancak sevdiğinin yolunu gözler gibi sanki beni bekliyor diyerek tutarın Sakarya’nın yolunu. O yol ne de uzun gelir bana, bitmez, tükenmez bir yol olur. Daha dün çark caddesinde dolaştım ama ne de yabancı olmuşum, tanıdık kimseye rastlamadım desem yeridir. Katlı Pazar yerinden alış veriş yaptım, sağıma soluma baktım ama nerde o günler dedim kendi kendime. Deprem öncesi sokaklar tanıdıklarla doluydu, sağımıza solumuza baksak bizim diyeceğimiz onlarca insana selam verirdik, selam alırdık.
Selam almak.Selam vermek.
Evet dostlar Selam olsun size…Bu günden itibaren Sakaryalı bizlerle bu köşeden sizlerle beraber olacağız.Bana bu imkanı sağlayan dostlara da selam olsun.Kalemimiz ne yazar ne çizer gün gösterecektir mutlaka ama Hak yazar, Adil yazar…Kimsenin bundan kuşkusu olmasın ancak Gerçek Yazar, yalan yazmaz…Adapazarı’mızın sorunları çok, ben yaklaşık ondört senedir Sakarya’yı dışarıdan izleyen biri olarak yazılarımı daha geniş bir açıdan yazmaya ve görüş bildirmeye çalışacağım…Gözlemlerim ilin idarecilerine ışık tutacaktır sanırım…Gelecek nesiller bizden bu günü neden sorgulamadığımızın hesabını sormadan eli kalem tutan her kim varsa yazmalı, sorgulamalı ve sorumluluğunu yerine getirmek için kalem oynatmalı…
Kalem kılıç gibi keskin olmalı ancak bir o kadar da yumuşak.Nerde keseceğini bilmeli aynı zamanda etrafını da kırmadan, dökmeden, incitmeden uyaracak kadar yumuşak olmalıdır…Unutmamalı ki etrafımız dost ve arkadaş.Her ne kadar fikir ayrılığımız olsa da hepimiz aynı mayanın yoğurduyuz…Bu gün bütün dostlara selam olsun…
Yarın Allah Kerim.
