Kabuğunu kırmak zorunda değilsin, ama dışarı uzanmak zorundasın. Unutma ki, hayatının en iyi anları, en güvensiz hissettiğin, titrek bir nefes alıp o ilk hamleyi yaptığın anlardır.
Şimdi, derin bir nefes al ve kendine sor: "Efsanem, bu kabukta başlayabilir mi?" Cevap basit: Hayır. Dışarı çık, başla ve hayatının geri kalanını o güvensiz adımı attığın için kendine teşekkür ederek geçir.
Kabuğunda kalmak güvenli hissettirir; başarısızlık riski yok, reddedilme ihtimali yok. Ama aynı zamanda zafer yok, büyüme yok ve yaşanmış, pişman olunmayacak bir hikaye yok.
Korku, sana ait olmayan bir hayatı yaşamanı sağlayan nazik bir yalandır. Her gün, attığın ilk adım, fısıldadığın o ilk "evet" ya da o ilk "hayır" ile o zırhı yavaşça çatlatırsın. Konfor, bir statik elektriktir; seni yerinde tutar, ama enerji vermez.
